Vandaag, gisteren en morgen
Mijn laatste keer naakt.
Steeds meer houd ik mensen op een afstand. Ik werk, werk veel. Daar zie en spreek ik mensen, veel mensen.
Buiten het werk is de wereld alleen veilig en vertrouwd als ik alleen ben, thuis, onder een dekbed.
Ik kan soms dromen over vrienden, voor anderen koken, op vrijdagmiddag op een terrasje. Maar mijn dromen liggen ver van mijn realiteit.
Het is dubbel.
Ik voel me niet gezien, niet gehoord, en vanuit dat verongelijkte gevoel sta ik in het leven.
Terwijl ik succes zou willen hebben, geliefd zou willen zijn, talenten zou willen hebben.
In plaats van dat ik het midden zoek, de realiteit, bungel ik aan de onderkant.
Ik wil niet leven, maar durf ook niet dood te gaan.
Tussen die 2 werelden beweeg ik me.
Of beweeg ik juist niet.
Aan de ene kant wil ik onzichtbaar zijn.
Aan de andere kant zoek ik waardering, en gebruik ik een indirecte manier om me te profileren.
Ik schrijf een boek en roep al een tijd dat ik met een 2e bezig ben.
Ik heb geregisseerd, me verschuild achter een camera.
En ik heb deze site gebruikt om me te uiten.
Ik heb een exhibitionistische kant.
Ik had mijn gedachten, mijn geworstel voor mezelf kunnen houden.
Ik heb ervoor gekozen dit openbaar te doen.
Maar hier stopt het.
Ik denk dat niemand de site nog leest.
Mensen zijn het voorspelbare verhaaltje zat, en dat snap ik.
Daarnaast heeft het geen literaire kwaliteiten en het lost niets op.
Lucht niet op.
De site blijft in de lucht tot de nieuwe abonnementsperiode in zou gaan.
Ik ga ondertussen mijn wereldreis plannen die in oktober gaat beginnen.
Mocht er een site komen met foto´s en verhalen van deze reis dan zal ik dat hier laten weten.
Voor hen die dit nog lezen:
het gaat jullie goed.
Leef.
